Studio Filmowe Kronika - producent form dokumentalnych i notacji "Polskiej Kroniki Filmowej", cotygodniowego magazynu o długości 10-15 minut, relacjonującego życie polityczne, społeczne, sportowe i gospodarcze Polski w latach 1944 - 1995. "Polska Kronika Filmowa" kontynuowała dokonania Kroniki Filmowej PAT, a powstała przy współudziale Wytwórni Filmowej "Czołówka". W "PKF" znajdowały się także materiały zagraniczne. Przez lata magazyn był narzędziem propagandy socjalistycznej, ale mimo tego dziś jest nieocenionym źródłem informacji o zyciu Polaków.

"Polska Kronika Filmowa" wyświetlana była w kinach przed rozpoczęciem seansów filmowych, później trafiła do telewizji (obecnie można ją oglądać np. na kanale Kino Polska). Pierwszym redaktorem kroniki był Jerzy Bossak (1910-1989), lektorem czytanych komentarzy do filmów był Andrzej Łapicki (ur. 1924), funkcję lektora pełnił do 1956 roku, później rolę tę pełnił Jerzy Rosołowski (1930-2001). Kompozytorem niezapomnianego sygnału Kroniki był Władysław Szpilman. W 1995 zaprzestano rozpowszechniania materiałów "PKF". Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych nadal jednak kręci filmy z wydarzeń bieżących i je archiwizuje.

Studio Filmowe Kronika od 1990 roku realizuje filmy dokumentalne, w 1990 roku powstała "Droga" Andrzeja Titkowa oraz "Benedykta Jerzego Dorysa życie szczęśliwe", później m.in. "Film znaleziony w Katyniu" (1992), "Kino ma prawie sto lat" (1993), "Mgła" (1993), "Dziennik pisany pod wulkanem" (1995), "już nie lękam się o nic" (1996), "Syberyjska lekcja" (1998), "Salwa" (2000), "Tadeusz Borowski" (2003), "Pałac PRL, uliczka Wolność" (2005), "Gośka gola!" (2007) czy "Co w bagażu" (2008).

Dyrektorem Studia Filmowego Kronika jest Paweł Kędzierski.

oprac. KIPA