Warszawa, 12 czerwca 2009

Do Komisji Kultury i Środków Przekazu Senatu RP
Przewodniczący Komsji
Pan Senator Piotr Ł. Andrzejewski

Szanowny Panie Przewodniczący,

Po zapoznaniu się z projektem ustawy w dziedzinie usług medialnych, przegłosowanej przez Sejm w dniu 21 maja 2009 r. zadajemy sobie pytanie do jakiego ładu medialnego Ustawodawca chce zaprosić nas – młodych twórców filmowych?  Do świata, w którym będziemy mogli realizować swoje marzenia i wizje, czy do świata, z którego będziemy musieli emigrować. Nie będzie bowiem mocnego i bogatego nadawcy publicznego finansującego filmy autorskie – szczere, nowatorskie, dotykające istotnych problemów społecznych czy zjawisk kulturowych. Nie będzie więc filmów robionych przez młodych filmowców - którzy potrzebują więcej wsparcia i opieki - bo nie jest to zagwarantowane w ustawie, którą przedstawił w Senacie Ustawodawca. Niedbałość o Dziedzictwo Narodowe zastopuje rozwój młodej kultury filmowej. 

Jeśli ta ustawa jest pisana również z myślą o młodym pokoleniu, żeby dać mu szansę,  to my uważamy, że ona nam jej nie da, przeciwnie - pogrąży nas, pozbawiając możliwości tworzenia świata polskiej kultury. 

Art. 3 mówiący o wypełnianiu misji publicznej przez nadawcę publicznego, w punkcie 11 – w którym mowa o wspieraniu i rozwoju polskiej twórczości audiowizualnej – nie gwarantuje, że nadawca publiczny będzie realizował  projekty filmowe: fabularne i dokumentalne. Naszym zdaniem w Art. 3 powinien znaleźć się zapis mówiący o tworzeniu  filmów fabularnych i dokumentalnych jako części Dziedzictwa Narodowego.

Ponadto w ustawie w Rozdziale 4 dotyczącym finansowania zadań publicznych powinny znaleźć się zapisy gwarantujące przeznaczenie określonej puli pieniędzy na produkcję filmową. Ponieważ  zgodnie z nową ustawą budżet nadawcy publicznego co roku będzie inny, w zależności od tego jaką sumę przeznaczy na jego działania Rząd i Sejm. Zgłaszamy pomysł, by ta kwota była odgórnie ustalona – proponujemy 5 % całości budżetu. Apelujemy, aby część tej kwoty była przeznaczona na młode kino: debiuty i drugie filmy, a ponadto aby był stworzony cykl filmów telewizyjnych - fabularnych i dokumentalnych - który mógłby stać się platformą do zdobywania doświadczenia i który stworzyłby możliwość opisania naszej rzeczywistości.

Zgodnie z Ustawą o Kinematografii, Polski Instytut Sztuki Filmowej w większości wypadkach finansuje projekty filmowe tylko w 50%. Gdzie producenci filmowi mają szukać reszty środków? Jeżeli proponowanych przez nas gwarancji nie będzie; jeżeli nadawca publiczny nie będzie współfinansował przynajmniej części z tych projektów, kino polskie przestanie istnieć. To realne niebezpieczeństwa tej ustawy. 

Jeśli ustawa medialna ma na celu podniesienie misyjności telewizji publicznej to przede wszystkim należy objąć ochroną najbardziej misyjny ze wszystkich kanałów – TVP KULTURA.

Przy całym szacunku dla TVP INFO  - ogólnej stacji informacyjnej, a do której odniesiono się przy uchwalaniu ustawy medialnej  - TVP KULTURA jest jedynym kanałem, który zajmuje się informacją o kulturze. To jedyna stacja realizująca misję publiczną w takim wymiarze, nie sprowadzając zakresu wiadomości wyłącznie do problemów politycznych, ekonomicznych czy społecznych. TVP KKULTURA, która nie przedstawia rzeczywistości w sposób tak bardzo ograniczony, nie redukuje jej jedynie do materialnej strony – jest stacją, której w przeciwieństwie do TVP INFO – nie da się zastąpić żadną inną. Domagamy się szacunku dla TVP KULTURA i zapisów gwarantujących istnienie kanału, który angażuje się w problemy szersze niż aktualności polityczne i pokazuje świat niedostępny na żadnym innym kanale telewizyjnym.

Uważamy również, że Telewizja Polska powinna współpracować z jednej strony z instytucjami państwowymi, jak Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, z drugiej zaś z pozarządowymi organizacjami działającymi na polu kultury, dając w ten sposób szansę pokazania ich dokonań, stymulując tym samym ich rozwój. Zrzeszenia tego rodzaju maja dużo do zaoferowania. Mogą inspirować inne organizacje i decydentów – również rządowych. Mogą pomóc w rozwoju także Telewizji Publicznej. Ważna jest również współpraca z instytucjami artystycznymi, a w szczególności z uczelniami filmowymi. Należy dać szansę młodym twórcom, zadbać o nich, dać im możliwość pokazania swojego talentu.

Kolejną, kluczową kwestią jest  szeroko rozumiany marketing audycji realizujących misję publiczną. W ustawie nie ma zapisów mówiących o konieczności promowania takich audycji, ani zapisów mówiących o finansowaniu tej działalności. W ten sposób Ustawodawca pokazuje, że nie rozumie współczesnego świata. Bez środków przeznaczonych na reklamowanie programów realizujących misję publiczną - w samej swojej istocie trudniejszych od programów komercyjnych - nadawca nie jest w stanie dotrzeć do widza. Apelujemy o to, aby stosowne zapisy znalazły się w ustawie.

Na koniec chcemy zadać pytanie kluczowe jeśli chodzi o istotę nowego ładu medialnego w Polsce. Czy proponowana ustawa zapewni niezależność i autonomię nadawcy publicznego w realizowaniu misji publicznej? Mamy obawy, że nie, choćby z tego powodu, że KRRiT, która będzie przyznawała licencje programowe jest ciałem politycznym, wybieranym przez Sejm, Senat i Prezydenta. Ponadto finansowanie nadawcy publicznego ze środków budżetowych ściśle uzależni go od Rządu i Sejmu. Dodatkowo tak niska kwota, którą Sejm chce obecnie przeznaczyć na funkcjonowanie nadawcy publicznego stawia pod znakiem zapytania jego przyszłość; z pewnością spowoduje jego znaczne osłabienie, a w dalszej kolejności może doprowadzić do upadku.    

Z poważaniem,
Zarząd Stowarzyszenia Film „1,2”

Zarząd: Piotr Stasik, Agnieszka Trzos, Wojciech Kasperski, Katarzyna Klimkiewicz, Jakub Cuman, Dariusz Płatek, Sylwia Obrycka, Artur Wyrzykowski, Gilles Renard
Komisja Rewizyjna: Sławomir Fabicki, Mateusz Werner, Jakub Kosma.